Ontspanning

Hallo Nederland en omstreken,

Hoe gaat het daar? Hier alles onder controle.

Op het werk is het erg druk geweest de laatste weken. Diverse missies uit Nederland kwamen om diverse redenen naar de ambassade. Een week lang stond in het teken van BHV. Ik heb he-le-maal niets met BHV en onbedoeld en ongewild zat ik een week lang de cursus bij te wonen. Er werd mij een boek overhandigd met het verzoek deze te lezen want bij de BHV cursus hoort een examen. Het eerste examen ging over ploegleider BHV, het tweede examen over EHBO en reanimatie en het derde examen over brand en blusmiddelen. Als dan toch van je wordt verwacht dat je de cursus bijwoont dan moet je het ook wel serieus doen, zo zat ik dus in de avonduren het boek te bestuderen om vervolgens te slagen voor alle 3 de examens, samen met nog twee collega’s ben ik ploegleider BHV. De laatste dag van de BHV week hebben we een ontruimingsoefening gehouden, hieruit kwamen de nodige leer- en verbeterpunten waarmee de ploegleiders aan de gang moeten. Achteraf ben ik blij deze cursus te hebben gedaan, ik weet nu hoe ik moet reanimeren, een verbandje moet aanleggen en hoe ik een beginnend brandje met het juiste blusmiddel moet blussen. Allemaal heel erg leuk maar het werk is wel blijven liggen en je weet dat er nog twee missies komen.

In de week na de BHV werk je dan de achterstand weg en de lopende zaken handel je af zo goed en zo kwaad als dat gaat terwijl de tweede missie uit Nederland alweer druk bezig is met onderhoudswerkzaamheden, gelukkig hoef ik daar niet de hele dag bij te zijn maar te pas en te onpas wordt er wel beslag op je gelegd en de problemen welke collega’s ervaren moeten tussendoor ook gewoon opgelost worden, dan heb ik het nog niet eens over de e-mailberichten waar je ook nog iets mee moet doen. In de tijd dat de tweede missie volop bezig is staat missie drie uit Nederland alweer voor de deur. Bij deze missie ben ik weer volop betrokken en zo blijf je dus lekker bezig.

Dan krijg je tussendoor ook nog een opdracht vanuit Nederland welke uitgevoerd moet worden in Aruba, vrijdag 17 november vlieg ik dus naar Oranjestad. Om eerlijk te zijn kan ik niet zeggen dat ik dit heel vervelend vind al weet je wel dat het werk in Paramaribo blijft liggen wat ik voor lief neem. Het boeken van een ticket naar Aruba was nogal een probleem want er was vanuit Aruba wel een terugvlucht op 24 november maar voor die tijd geen heen vlucht vanuit Paramaribo. Vanuit Nederland lukte het dan ook niet een ticket te boeken voor een retourvlucht daarom ben ik zelf gaan zoeken om te boeken vanuit Paramaribo. Normaal gesproken hoef je als medewerker dit soort dienstreisjes niet zelf te regelen maar aan alleen een terugvlucht heb je dus niets. Via een collega kom ik in contact met een medewerker van een reisorganisatie hier in Paramaribo en het lukt om een retourvlucht te boeken naar Aruba. Ik heb maar één ticket nodig en er zijn er twee beschikbaar. Ik informeer naar de prijs van het ticket voor Jan want als het betaalbaar is kan hij mee en dat moet ik uiteraard zelf betalen. Gelukkig is het ticket betaalbaar zodat we samen kunnen gaan. Denk nu niet dat Jan op zijn luie reet op het strand kan gaan liggen, hij moet mij helpen met sjouwen want ik moet twee apparaten inbouwen in een kluiskast en dan is een extra handje wel handig. Als de apparaten zijn ingebouwd kan hij luieren op het strand, de werkzaamheden welke ik dan nog moet uitvoeren kan hij toch niet bij helpen.

Zo als je leest ben ik de laatste drie weken echt heel erg druk geweest. In de weekenden heb je dan niet echt zin iets te ondernemen. We doen samen boodschappen, genieten van ons terras en van ons zwembad. Om te ontspannen ben ik weer begonnen de websites van Joey en Davey opnieuw te maken. De website van Joey heb ik niet meer bijgehouden toen wij naar Berlijn vertrokken en de website van Davey heb ik nog voor zijn geboorte online gezet en verder ook niets meer mee gedaan, tijd dus om die twee websites wat meer aandacht te geven. Een leuke bezigheid na een drukke werkweek.

Tijdens het werken aan de websites lees ik tussendoor Surinaamse kranten, houd ik Facebook in de gaten en speel ik Word On. In de Surinaamse krant lees ik dat Nick en Simon 4 november naar Paramaribo komen voor opnames van hun TV programma The Dream. Voor dit programma maken Nick en Simon muziek met de lokale bevolking van het land. Van collega’s verneem ik dat het duo zaterdag 11 november optreedt bij ’t Vat, daar moet je dan toch bij zijn. En na drie hele drukke weken is het een leuke ontspanning. Bij ’t Vat kan je ook redelijk eten, we maken er dus een gezellige avond uit van. Omdat we lekker op tijd bij ’t Vat zijn hadden we een tafeltje in de open lucht weliswaar helemaal achterin. Nick, Simon en Kees van Tol verblijven in een hotel aan de overkant van ’t Vat, ze kwamen dan ook gewoon aangewandeld, het was de straat oversteken en ze waren op plek van bestemming. Het trio zag ik al staan bij het zebrapad, ik heb geprobeerd een foto te maken, de kwaliteit is echter niet zo goed. Dan steken de heren de weg over om bij ’t Vat via de vooringang gewoon naar binnen te lopen, ik probeer weer foto’s te maken maar ook die zijn van zeer slechte kwaliteit. Het lukt mij om tijdens het optreden naar voren te lopen, zo heb ik dan toch nog een paar foto’s kunnen schieten want Nick en Simon in Paramaribo komt niet zo vaak voor, hun laatste bezoek dateert uit 2007. En voor je het weet is de avond voorbij, moe maar voldaan vertrekken gaan wij weer naar huis. We gaan ons voorbereiden op onze reis naar Aruba.

Groetjes vanuit Paramaribo!

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.